భగవత్ గీత అధ్యయనం – అర్జున విషాద యోగం 29

శ్రీ కల్వకొలను చిత్తరంజన్ దాస్ స్మారక సేవా సంస్థ
భగవత్ గీత అధ్యయనం
ఓం శ్రీపరమాత్మనే నమః
అథ ప్రథమోఽధ్యాయః |

::భగవద్గీత::
అధ్యాయం 1
అర్జున విషాద యోగం

తస్మాన్నార్హా వయం హంతుం ధార్తరాష్ట్రాన్ స్వబాంధవాన్ |
స్వజనం హి కథం హత్వా సుఖినః స్యామ మాధవ || 36

కాబట్టి ఓ మాధవా, ధృతరాష్ట్రుని కుమారులు (దుర్యోధనాదులు) మన స్వంత బంధువులు కాబట్టి వారిని చంపడం తగదని నా బలమైన అభిప్రాయం. వారిని చంపిన తర్వాత మనం ఎలా సుఖసంతోషాలను పొందగలము? ఏ సుఖమైనా అందరితో పంచుకోవాలే తప్ప ఒంటరిగా అనుభవించేది కాదని మీకు బాగా తెలుసు కదా.

మోక్ష మార్గంలో పయనించే జీవుడికి ‘అహంకారం’ మరియు ‘మమకారం’ (నేను, నాది అనే భావనలు) అనేవి రెండు పెద్ద అడ్డంకులు. ఈ శరీరే ‘నేను’ అని భావిస్తున్నంత కాలం, మనందరికీ ఇటువంటి భ్రమలు కలగడం సహజం.

ఒక వ్యక్తి నేరస్తుడని రుజువైతే, ధర్మాధికారికి ఉన్న ఏకైక మార్గం ఏమిటంటే, ఆ వ్యక్తితో ఎటువంటి సంబంధం ఉన్నప్పటికీ అతనికి శిక్ష విధించడమే.

క్షత్రియుడైన అర్జునుడు అందరిచేత గౌరవించబడేవాడు, కాబట్టి ఇలాంటి ఆలోచనలు చేయడం అతని స్వభావం కాదు. అతను ఒక ప్రత్యేక మానసిక స్థితిలో ఉండి, ఏది సరైనదో ఏది కాదో అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు; ఇది తాత్కాలికమైన పరిస్థితి మాత్రమే. తర్వాతి శ్లోకాలలో అతను దీనిని గ్రహించి, తనకు మార్గనిర్దేశం చేయమని భగవంతునికి శరణాగతుడవుతాడు.

మనసు చెప్పిన మాట వినకుండా, వివేకంతో ఆలోచించి ధర్మానుసారమైన నిర్ణయం తీసుకోవడమే ఎల్లప్పుడూ శ్రేయస్కరం. అటువంటి వ్యక్తిని ‘ప్రజ్ఞాశాలి’ (లేదా ‘ప్రజ్ఞ’ కలవాడు) అని అంటారు.

జై శ్రీకృష్ణ
ధర్మో రక్షతి రక్షితః